Chirurg ręki stanowi oddzielną profesję lekarską. Wydzielenie specjalizacji chirurgicznej dotyczącej tylko ręki wynika ze skomplikowanych i zaawansowanych metod leczenia kończyn górnych. Związane jest to z ich złożoną budową. Ze względu na niedobór specjalistów z tej dziedziny leczeniem schorzeń i urazów rąk zajmują się w dużej mierze lekarze ogólni i ortopedzi. Skorzystanie z usług specjalistów gwarantuje jednak prawidłowy przebieg leczenia skutkujący pełnym powrotem do zdrowia nawet w przypadku najbardziej skomplikowanych uszkodzeń. Z tego względu zachęcamy do podjęcia leczenia u przyjmujących u nas specjalistów.

Chirurdzy ręki

Dr n. med. Zbigniew Szlosser – specjalista chirurg ręki. W zakresie jego głównych zainteresowań badawczych leżą zespoły uciskowe nerwów obwodowych kończyn górnych, rekonstrukcje pierwotne i wtórne ścięgien, mikrochirurgia, leczenie złamań w obrębie nadgarstka i ręki. Jest członkiem Polskiego Towarzystwa Chirurgii Ręki

Lek. med. Karol Rogaś jest specjalistą ortopedii i traumatologii narządu ruchu. Do jego najważniejszych zainteresowań należy diagnostyka i leczenie chorób kości i stawów, urazów, zmian zwyrodnieniowych oraz dolegliwości przeciążeniowych, a także zespołów bólowych kręgosłupa.

Przyjmujący w naszej klinice specjaliści z zakresu chirurgii ręki zajmują się wszelkimi dolegliwościami związanymi z kończynami górnymi. W ofercie ST-Medical znajduje się również rehabilitacja nadgarstków, dłoni, ramion, przedramion, palców oraz stawów rąk. Nasze usługi ceni sobie wielu znanych sportowców m.in. Agata Cebula, Michał Materla, Wojciech „Kulkinio” Janusz, Kamil Gniadek, Ricardo Gomes Junior, Małgorzata Otworowska, Michał „Sztanga” Fijałka.

Dr n. med. Zbigniew Szlosser
Dr n. med. Zbigniew Szlosser
Lek. med. Karol Rogaś
Lek. med. Karol Rogaś

Chirurgia ręki

Do najczęstszych schorzeń nadgarstka zaliczyć można:

  • zespół cieśni kanału nadgarstka
  • chorobę de Quervaina
  • uszkodzenie kompleksu chrząstki trójkątnej
  • złamanie kości łódeczkowatej
  • złamanie i zwichnięcie nadgarstka
  • zespół kanału Guyona (zespół kanału nadgarstka nerwu łokciowego)

Do najczęstszych schorzeń ręki zaliczyć można:

  • ganglion (torbiel galaretowatą)
  • przykurcz Dupuytrena
  • urazy nerwów obwodowych
  • urazy ścięgien prostowników
  • urazy ścięgien zginaczy
  • zmiany zwyrodnieniowe
  • zwężające zapalenie pochewki ścięgien zginaczy
  • złamania kości śródręcza i paliczków
  • złamania nasady dalszej kości promieniowej

Przykurcz Dupuytrena

Zasady leczenia oraz środki terapeutyczne po zabiegu chirurgicznym ręki

Postępowanie diagnostyczno-lecznicze wykorzystywane przez lekarzy chirurgów po przebytym uszkodzeniu ciała, bądź też zabiegu chirurgicznym ręki, zmierza do podjęcia na nowo czynności bez zaburzania mechanizmu zdrowienia. Dlatego też terapeuta przygotowując program rehabilitacji jest zobowiązany do uwzględnienia niejednakowych stadiów w przebiegu gojenia się ran, jak również nieodłącznie związanych z każdą fazą efektów owego leczenia. Bez względu na charakter rany, proces powrotu do zdrowia pojawia się w efekcie niemałej ilości złożonych zdarzeń, wzajemnie ze sobą związanych oraz współzależnych. Na gojenie ran, które przebiega bez zakłóceń, ma wpływ duża liczba bodźców, na przykład infekcje oraz różne inne choroby (cukrzyca), interakcja z zażywanymi przez pacjenta lekami (np. sterydami), dolegliwości bólowe, narażenie na zimno oraz stresy emocjonalne. W przypadku, gdy zdrowienie przebiega bez przeszkód, jest możliwe przewidzenie czasu wystąpienia wzmiankowanych zdarzeń. I tak, odnotować można trzy fazy gojenia, które zawierają po pierwsze fazę zapalną, inaczej zwaną wysiękową, która zwykle trwa pierwsze 3-4 dni. Fazę tę cechuje obrzmienie, zaczerwienienie, zwiększona temperatura ciała oraz bolesność. Zazwyczaj w czasie trzech dni powierzchnia rany pokrywa się nabłonkiem. Po drugie, fazę fibroblastyczną czyli regeneracji, która zaczyna się po upływie mniej więcej 5 dni i może utrzymywać się od 2 do 6 tygodni. Czas trwanie tej fazy, ma związek z powierzchnią jaką zajmuje rana. Trzecia faza gojenia to tak zwana faza przebudowy bądź też dojrzewania. Utrzymuje się ona nie krócej niż 6 miesięcy, chociaż może wydłużać się do 2 lat. Początkowo ślad pooperacyjny jest uwydatniony i zaczerwieniony, jednakże z upływem czasu blednie, mięknie i zamienia się w bardziej płaską i podatną na rozciąganie. Na przebieg zmian w kondycji blizny bardzo korzystnie oddziałuje obciążanie jej niewielkimi siłami, aplikowanymi w odpowiednim czasie. W osiągnięciu celu niezmiernie pomocne jest wykorzystanie szyn, jak też terapii uciskowej.

Zmiany chorobowe i urazy ręki

O zmianach chorobowych oraz urazach ręki zazwyczaj świadczą symptomy, które występują pojedynczo lub też wszystkie na raz. I tak, ból, obrzęk, blizna, czy też sztywność stawów to najpopularniejsze z objawów. Aktualnie terapeuta ma dość dużą ilość środków terapeutycznych wspomagających proces gojenia się rany. O tym, którą wykorzysta decyduje często jego kliniczne i zawodowe wykształcenie ( czy jest to terapeuta zajęciowy czy fizjoterapeuta), ewentualny brak możliwości finansowych, a także zalecenia chirurga prowadzącego do tej pory chorego. W trakcie pierwszego spotkania najważniejszym „środkiem terapeutycznym” staje się sam terapeuta, który dokładnie w tym momencie powinien wytworzyć atmosferę wiary oraz zaufania chorego do zastosowanej przez niego terapii, celem jej kontynuacji. Dlatego też, terapeuta winien wykazać się ogromną empatią i odnosić się do pacjenta z troską w sferze fizycznej, ale także i psychicznej. Oględziny oraz terapia obowiązkowo powinny być przeprowadzane bezboleśnie, a wskazówki dotyczące sposobu postępowania chorego powinny być przedstawione w sposób zrozumiały, jak też nie za bardzo liczny. Najlepiej było by, gdyby pacjent mógł otrzymać od terapeuty harmonogram ćwiczeń w formie pisemnej wraz z rysunkami, tak aby mógł korzystać z nich w domu. Niekiedy okoliczności obligują rodzinę pacjenta do udziału w terapii. Dzieje się tak, gdy chory przeszedł złożony uraz, gdy uraz dotyczy dziecka, bądź też osoby starszej, pacjenta, który ma problem z komunikacją słowną lub sam nie potrafi sprostać programowi rehabilitacji. Terapeuta pełni również funkcję osoby, która udziela wsparcia emocjonalnego, jak też mobilizuje i stymuluje chorego. To niebywale ważne zadanie w szczególności, gdy osoba przeszła rozległy uraz, a jej proces rehabilitacji będzie raczej długi. Taki plan działania powinien zawierać chociaż jeden , a najlepiej wszystkie z przytoczonych elementów. I tak, do środków terapeutycznych bezwzględnie koniecznych w fizjoterapii ręki zaliczyć można postępowanie z raną, zwalczanie bólu, kontrola obrzęku, ćwiczenia rehabilitujące, postępowanie z blizną, immobilizacja z wykorzystaniem szyn, znoszenie nadwrażliwości tkanek, ocena/reedukacja wrażliwości czuciowej, neuromobilizacja nerwów, wzmocnienie czynności funkcjonalnych, pomoc psychologiczna.

Rehabilitacja ręki po zabiegu chirurgicznym

Opisane poniżej metody rehabilitacji są częścią fizjoterapii ręki. Oprócz tego są to środki, z których chory może sam zrobić użytek, z dala od szpitala, zaś plan z wykorzystaniem ćwiczeń domowych stanowi istotną część procesu rehabilitacji. Ufność we własne siły staje się natomiast podstawą terapii ze względu na swój psychologiczny i emocjonalny charakter. Dlatego też, tak istotne jest wsparcie pacjenta od momentu, kiedy jest gotowy na rozpoczęcie terapii. I tak, podstawę fizjoterapii ręki stanowi aktywność fizyczna. Ruch bierny, podobnie jak czynny, jest bardzo ważny w zachowaniu elastyczności stawów, w utrzymaniu przesuwalności ścięgien oraz nerwów, ale także przy eliminowaniu miejsc spuchniętych za pomocą rytmicznych uciskań i rozluźnień tkanek ręki. Czynny ruch, pod warunkiem, że nie ma ograniczeń choćby ze względu na przebyte podczas zabiegu chirurgicznego scalenia ścięgna, podejmowany jest po urazie ewentualnie po zabiegu chirurgicznym tak szybko, jak to możliwe. Początkowo sesje ćwiczeniowe nie trwają długo, ale są często powtarzane, jednakże nie powinny one intensyfikować dolegliwości bólowych, zapalenia, czy też prowadzić do obrzęku. Chory zaś ruchy winien wykonywać co pewien czas, nie mniej jednak nie powinny one polegać jedynie na kurczeniu palców. Pacjenci zazwyczaj otrzymują od terapeuty harmonogram ćwiczeń, z określoną liczbą ich powtórzeń, na przykład od 5 do 10 ruchów co 1 lub 2 godziny. W przypadku, gdy cierpiący posiada umiejętność przeprowadzenia ćwiczeń, wówczas ruchy winny być wykonywane z ręką w ustabilizowanym położeniu, co ułatwia zróżnicować ruchy przesuwne ścięgien, a także uzyskać większy zakres ruchów, zwłaszcza gdy pojawia się obrzęk. Natomiast ruchy bierne poszkodowany winien uskuteczniać z dużą uwagą, gdyż wykonując je nieostrożnie łatwo o spotęgowanie dolegliwości bólowych oraz o reakcję zapalną i powstanie obrzęku. Jest to niezwykle istotne w ostrym okresie choroby. Dlatego też, najlepiej jest gdy pacjent ćwiczenia bierne wykonuje samodzielnie, bowiem tylko on umie poprowadzić ruch w bezbolesnych granicach. Gdy tylko jest to możliwe, ćwiczenia bierne powinny poprzedzać ćwiczenia czynne, ponieważ przez to zespół mięsień-ścięgno nie jest zmuszone do pokonywania oporu sztywnego stawu. To niezmiernie ważne w trakcie przeprowadzania rehabilitacji ścięgna.

Stosowanie opaski w rehabilitacji ręki po zabiegu chirurgicznym

Kolejnym środkiem terapeutycznym nieodzownym w fizjoterapii ręki jest bandaż elastyczny typu Coban. Opaska Coban to nic innego jak cienki, samoprzylepny, elastyczny bandaż, będący do dyspozycji w różnych szerokościach, z których najmniejsza ma wymiar 25 mm. Bezproblemowość w obsłudze tego środka terapeutycznego sprawia, że jest wyjątkowo korzystny podczas leczenia palców, ponieważ nie wstrzymuje ruchów w stawach międzypaliczkowych. Jednakże ważne jest aby ją zastępować nową, gdy tylko nasiąknie wodą. Generalnie korzysta się z owej opaski typu Coban do kontroli obrzęku. Wzmożony obrzęk palców dzięki niej skutecznie ustępuje, niemniej jednak trzeba zwrócić uwagę na to, aby opaska nie była założona zbyt ciasno, gdyż może to spowodować odbarwienie opuszki palca, pulsowanie i drętwienie, zaburzenie ukrwienia lub parestezje. Jest ona również bardzo przydatna do podtrzymywania opatrunków, z uwagi na fakt, że jej nieduży wymiar umożliwia łatwiejsze ruchy w stawach międzypaliczkowych. Opaski w większych rozmiarach można zakładać na grzbiet ręki, lecz tańsze jest wykorzystanie w takiej sytuacji elastycznego bandaża z dzianiny bądź też mankietu trykotowego w stosownym rozmiarze. Również użycie opaski typu Coban pomaga w powstrzymaniu zgięciowej deformacji stawu międzypaliczkowego bliższego. Układ anatomiczny tego stawu wspiera pozycję zgięciową, zaś optymalną pozycją spoczynkową dla niego stanowi zgięcie od 30 do 40 stopni. Z uwagi na fakt, że ta właśnie pozycja pozwala skutecznie usuwać obrzęk, momentalnie może wytworzyć się zniekształcenie zgięciowe.

Niezbyt dokuczliwa i niesztywna siła z jaką oddziałuje opaska Coban w ostrej fazie choroby, ułatwia usunięcie obrzęku, a także oddziałuje z niewielką siłą w kierunku wyprostu ( przykładowo w złamaniach paliczka, jak również po połączeniu ścięgna zginacza w Strefie II). Bandaż elastyczny typu Coban, wykorzystywany jest także w charakterze wsparcia dla czynności dotyczących blizny. Jego odpowiedni wpływ na skórę sprawia, że staje się on wspaniałym rozwiązaniem, które można wykorzystać we wczesnej terapii uciskowej blizny palca. Skóra toleruje tę opaskę bez zarzutu, a ponadto jest ona prosta do usunięcia, jak też do wymiany. Opaskę typu Coban można również aplikować w celu zmniejszenia dolegliwości bólowych. I tak, pacjenci niejednokrotnie sygnalizują lekarzom, że po usztywnieniu bolącego stawu, na przykład elastycznym mankietem, ból często zmniejsza się. Powszechnie ból w obrębie ręki usytuowany jest w stawie międzypaliczkowym bliższym. To właśnie dzięki łagodzącym ból działaniom, opaska typu Coban może usprawnić ruchomość owego stawu.

Stosowanie szyny w rehabilitacji ręki po zabiegu chirurgicznym

Do specyficznych środków terapeutycznych, nieodzownych w fizjoterapii ręki, zaliczyć można również usztywnienie jej przy pomocy szyny. Jest to integralny składnik terapii w trakcie trwania każdej z faz gojenia. Jednakże jego główne zadanie jakim było usztywnienie oraz ochrona ręki, ustąpiło miejsca roli korekcyjnej szyny, dzięki której da się eliminować przykurcze tkanek miękkich oraz stawów. Nie ma przeszkód, aby szyny pogrupować na statyczne bądź też dynamiczne, unieruchamiające oraz korekcyjne, sztywne albo giętkie, dłoniowe bądź grzbietowe jak też na takie nakładane na przedramię, rękę czy palce. De facto szyna statyczna nie ma w swojej konstrukcji części ruchomych w przeciwieństwie do szyny dynamicznej, prowadzącej ciągnięcia z siłą, której punkt wyjścia stanowią gumowe taśmy albo spiralne sprężyny. Szyny statyczne wykorzystywane są najczęściej podczas stabilizacji jak też ochrony, nie mniej jednak mogą one oprócz tego pełnić funkcję szyny dynamicznej, po wcześniejszym założeniu ich w końcowym punkcie zakresu ruchu stawu czy też w punkcie maksymalnego naciągnięcia tkanek miękkich. Opatruje się to nazwą seryjnego szynowania bądź też aparatowania. Z reguły szyn używa się w celu usprawnienia czynności ręki poprzez ułożenie nadgarstka w korzystnej dla niego pozycji i/lub palców przy zbyt małej sile mięśni (przykładowo po przebyciu porażenia nerwu promieniowego owa szyna wspiera obustronny efekt tenodezy). Ewentualnie owe szyny stosuje się by uniemożliwiać przykurcze stawu lub tkanek miękkich, przez monitoring mogących się zdarzyć zniekształceń, jak też przy przywracaniu równowagi stawu po urazach nerwów (dla przykładu statyczna szyna typu „spaghetti”, która poprawia zniekształcenie „szponiaste” w uszkodzeniach nerwu łokciowego).

W przypadku kiedy wykonywane ćwiczenia jak też stosowane inne techniki mobilizacyjne tkanek nie przynoszą oczekiwanych efektów, wówczas w celu przywrócenia ruchomości tkanek oraz stawów, ale również koniecznie potrzebne dla osiągnięcia właściwych wyników czynnościowych ma miejsce potrzeba szynowania ręki. Owe szynowanie jest aktualnie unikalnym środkiem terapeutycznym, działającym na tkanki miękkie przy pomocy łagodnych, kontrolowanych sił w czasie na tyle długim, żeby uaktywnić przebudowę tkanek bez generowania niebezpiecznych mikrourazów struktur komórkowych. Po wdrożeniu procesu szynowania rekomendowana jest rozwaga jak też obserwowanie reakcji tkanek, a także wyszukiwanie objawów w postaci obrzęków oraz zapalenia. Po dojściu do oczekiwanych wyników, pozostaje tylko zachowanie czasowego szynowania, przez cały czas utrzymywania się stadium przebudowy, tak długo jak trwać będzie ryzyko nawrotów. Dokładne określenie czasu potrzebnego na ten proces, różne jest u każdego z pacjentów. Jednakże rekomendowany czas na wykorzystanie szyny, nie powinien trwać krócej niż 6 miesięcy. Nie mniej jednak lepiej jest, gdy chory szynowanie w celu przebudowy tkanek stosuje od 12 do 18 miesięcy, ponieważ w owym czasie predyspozycja do nawrotów jest jeszcze wysoka.

Silikonowe okłady żelowe na blizny na ręce po zabiegu chirurgicznym

Zaś silikonowe okłady żelowe na blizny zaliczyć można również do bezwzględnie potrzebnych środków terapeutycznych nieodzownych w fizjoterapii ręki. Owe silikonowe okłady żelowe na blizny przynoszą niesamowite korzyści w profilaktyce oraz leczeniu przerośniętych blizn. I tak, okłady typu Cica-care wspaniale nadają się do aplikacji w obrębie ręki, mimo stosunkowo wysokiej ceny, ponieważ ślady pooperacyjne w tym miejscu są raczej małe. Ta zaleta, razem z faktem, że z okładów można korzystać przez kilka tygodni, czyni ten rodzaj postępowania diagnostyczno-leczniczego bardzo rentownym. Najlepiej jest, gdy chory nosi taki okład przez 12 godzin dziennie w okresie od 6 do 8 tygodni w przypadkach „niezłośliwych” blizn bądź też do 6 miesięcy, jeśli dochodzi do przerośnięcia blizn ( hypetrophic scars ) lub bliznowców ( keloidy ). Pomimo iż okład przylega do skóry, niemniej jednak powinno się dbać o to by był on na swoim miejscu przy użyciu papierowej taśmy samoprzylepnej ( przykładowo Micropore) czy też mankietu trykotowego, żeby się gdzieś nie zawieruszył. Na ogół okład zakładany jest na skórę zarośniętą, czystą oraz suchą. Lecz przed jego umieszczeniem na bliźnie trzeba oczyścić rękę z resztek oliwki do masaż lub kremu. Po założeniu go po raz pierwszy trzeba dopilnować by był zdjęty w granicach 4 godzin dla skontrolowania reakcji skóry na żel. Odpowiedź alergiczna skóry pojawia się sporadycznie, w większości wypadków w formie małych czerwonych plamek, nasuwających skojarzenie z rumieniem cieplnym. Skórę, na którą aplikuje się silikonowe okłady żelowe należy często wentylować, by zapobiec jej maceracji, zaś pozostałości żelu myć przy użyciu słabego roztworu mydła. Aby nałożyć ponownie okład, należy go uprzednio skrupulatnie wypłukać i starannie wysuszyć.

Bez względu na to, jak silnie oddziałuje on na wygląd śladu po operacji oraz jak zmienia go w znacznie bardziej gładką, bledszą jak również wrażliwszą, to ważniejsze jest to, że owy żel uśmierza dolegliwości bólowe oraz pełni funkcję „zderzaka”, asekurując bliznę przed niespodziewaną stycznością. Aplikowanie silikonowych okładów żelowych na blizny ma przewagę nad korzyściami płynącymi z masażu blizny jako środka zmiękczającego. Jednakże delikatny masaż oraz opukiwanie blizny inicjuje działania prowadzące do zmniejszenia jej wrażliwości na dotyk, jak też stanowi środek pomocny przy regularnej pielęgnacji blizny oraz sposób na jej nawilżenie. Kolejnym specyficznym środkiem terapeutycznym, pomocnym przy fizjoterapii ręki jest opatrunek typu Opsite Flexifix. Fizjoterapeuci często korzystają z tego rodzaju opatrunku, ażeby przynieść ulgę pacjentom w bólu oraz przy nadwrażliwościach skóry w obrębie blizny, z powodu powstałego nerwiaka, zranienia opuszki palca, kikuta oraz w kauzalgii w wieloobjawowym miejscowym zespole bólowym, a także w parestezjach współtowarzyszących regeneracji nerwu. Opatrunek typu Opsite Flexifix ( Opsite w rolce) stanowi wariant niejałowego oryginalnego opatrunku Opsite. Ma zastosowanie jako samoprzylepna warstwa poliuretanowa, która jest odporna na wodę, niemniej jednak przepuszcza ona tlen jak też parę wodną. Stosuje się go razem z chusteczkami „Skin-Prep”, które poprawiają kontakt opatrunku ze skórą. Opsite Flexifix jest osiągalny w dwóch wielkościach, lecz to wariant cieńszy, dostępny w rolkach o wymiarze 5 centymetrów jest bardziej przydatny w obrębie ręki. Opatrunek rekomendowany jest do użycia w przypadku rany opuszka palców, na kikuty po odcięciu palca, przy kauzalgii w wieloobjawowym miejscowym zespole bólowym, przy nerwiakach i nadczułości blizny oraz w perastazjach towarzyszących regeneracji nerwu. Umieszcza się go na skórę po jej wcześniejszym zabliźnieniu. Ogólnie charakteryzuje się on tym, że jest przez skórę dobrze tolerowany i można go utrzymać na niej przez dłuższy czas. Jego sprężystość sprawia także, że nie ogranicza on aktywności, na przykład stawu. Doskonale sprawdza się również po zranieniach opuszek palców, ponieważ nie ogranicza on ich tkliwości czuciowej. Nie ma przeszkód także, aby nakładać go pod silikonowy okład żelowy. Nawet, gdy terapeuta zaaplikuje go jako jedyny środek terapeutyczny, to opatrunek typu Opsite Flexifix i tak pozytywnie wpłynie na bliznę, z uwagi na fakt, że oddziałuje on na nią poprzez niewielki ucisk.

Stymulacja elektryczna w rehabilitacji ręki po zabiegu chirurgicznym

W podobny sposób jak dotychczas opisane specyficzne środki terapeutyczne, także i przezskórna stymulacja elektryczna nerwów stanowi w fizjoterapii ręki ważny i skuteczny środek terapeutyczny. Korzyści płynące z zastosowania zabiegów TENS mają tę przewagę nad innymi formami leczenia, że skutecznie ograniczają bóle na każdym kroku, niezależnie od momentu zastosowania terapii. W rzeczywistości, stymulacja na poziomie progu odczuwania, a zatem TENS konwencjonalny (o wysokiej częstotliwości i małej szerokości impulsu) prowadzi do pobudzania prądem leczniczym skórnych, dośrodkowych włókien czuciowych. W trakcie zabiegu przezskórnej stymulacji elektrycznej nerwów, ważne jest kontrolowanie amplitudy impulsów, tak by nie wywoływały one jakichkolwiek skurczów mięśniowych. W czasie trwania zabiegu TENS elektrody rozmieszczane są tylko na zdrowej oraz podatnej na dotyk skórze. Nie mniej jednak, tego rodzaju zabiegu nie wykonuje się u chorych z wszczepionym rozrusznikiem serca. Umiejscowienie owych elektrod następuje zwykle w sposób przypadkowy, jednakże nie należy ich lokować nieopodal obszaru, gdzie pojawiają się dolegliwości bólowe. Przeważnie elektrody przykleja się je powyżej nerwu obwodowego, proksymalnie w stosunku do strefy pojawienia się bólu ewentualnie miejsca zranienia, albo też po obydwu stronach tego obszaru ( proksymalnie oraz dystalnie). Natomiast prąd dozuje się łagodnie i z umiarem, tak aby pacjent poczuł komfortowy poziom stymulacji, następnie utrzymuje się tę intensywność przez kolejne 30-60 minut zabiegu. Osiągnięty efekt przeciwbólowy na ogół trwa jeszcze parę godzin.

Dolegliwości ręki po zabiegu chirurgicznym

Niekiedy zdarza się, że do przeprowadzania zabiegu obligują szczegółowe wskazania. I tak, przyporządkować do nich można, na przykład dolegliwości bólowe kauzalgiczne (palące), mający związek z wieloobjawowym miejscowym zespołem bólowym (Typ 1 i 2). Także zapalenie nerwu pojawiające się w efekcie zabiegu operacyjnego czy też urazu, przykładowo podrażnienie gałązki powierzchniowej nerwu promieniowego po przebytej operacji na skutek złamania Collesa ewentualnie po odrobaczeniu pierwszego grzbietowego przedziału powięziowego w zespole de Quervaina. Oprócz tego zbytnia wrażliwość po odrobaczeniu kanału nadgarstka, poza tym nerwiak. Szalenie istotne jest, ażeby pacjent w czasie, gdy uda się ograniczyć dolegliwości bólowe nie forsował zanadto ręki aktywnością fizyczną jak również innymi działaniami. Powinien on funkcjonować raczej bez pośpiechu i z umiarem, sprawdzając przed zwiększeniem stopnia trudności programu terapii czy reakcja na ćwiczenia nie jest zbyt obciążająca. Jako kolejny specyficzny środek terapeutyczny, który jest nieodzowny podczas fizjoterapii ręki można podać środek pomocniczy w czynnościach życia codziennego. Nim chory nabędzie ponownie sprawność fizyczną, może się okazać potrzebna zmiana, na przykład małych uchwytów w przedmiotach codziennego użytku. Generalnie są one łatwo dostępne w dużej części sklepów z narzędziami. Co więcej sprzedawanych jest wiele pomocnych urządzeń, których zastosowanie w przypadku pacjentów z trwałymi ograniczeniami czynnościowymi i/lub osłabieniem siły mięśniowej jest konieczne.