Fizjoterapia

Jedną z dynamicznie przybierającą na znaczeniu dyscyplin medycznych staje się fizjoterapia, która nie jest wyłącznie jedną z form leczniczych bazującej w swoim założeniu ze zjawisk fizycznych oraz kinezyterapeutycznych, lecz pełni także rolę ochronną, znajdując użycie w każdej specjalności lekarskiej. Rozwój techniki inżynieryjnej, jak również odkryć naukowych umożliwia zwielokrotnienie przeżywalności u osób chorujących. Sukcesywne opuszczanie kraju przez ludzi młodych, ale także zmniejszenie się ilości urodzeń staję się coraz większym problemem. Wyżej wymienione czynniki przyczyniają się do wzrostu liczebności starszego pokolenia w ogólnym obrazie społecznym, które w najbliższym 20 – leciu będzie mieć przewagę. Bieżące dane demograficzne prognozują wydłużenie się średniej długości życia oraz pokaźne powiększenie się ludności w wieku starszym. Kształcenie się z zakresu prewencji zdrowotnej, rozwoju procedur leczniczych, podwyższenie się norm funkcji życiowych prowadzi do tego, że coraz większa grupa ludzi domaga się zagwarantowania opieki medycznej wysokiej jakości. Jednakże postępowanie diagnostyczno – lecznicze sprawowane w gronie osób starszych, jak również nieuleczalnie chorych wymaga nierzadko innego planu postępowania terapeutycznego, dostosowanego do danego pacjenta. W trakcie nieustających zmian fizjologicznych, do których dochodzi w ludzkim organizmie, jak też przez wpływ bodźców zewnętrznych dochodzi do powolnego eksploatowania struktur wewnętrznych, na przykład narządów, jednostek ścięgnisto-mięśniowych oraz kostnych, co w wieku starczym daje się poznać jako rozliczne dolegliwości, które często uniemożliwiają codzienne funkcjonowanie

Rehabilitacja
Fizjoterapia

Opieka medyczna nad osobami starszymi

Opieka nad pacjentem w wieku emerytalnym powinna mieć charakter zarówno medyczny (w formie implementacji stosownej terapii dla danej dolegliwości, skojarzonej z wyczerpującą analizą czynnika etiologicznego powstania, przebiegu oraz rokowań choroby, zaprezentowania metody leczenia równocześnie z ewentualnymi komplikacjami), jak i zagwarantować choremu jak największą równowagę psychiczną warunkującą wykonywanie potrzebnych zabiegów mających związek z cyklem zdrowienia. Jednakże to oględziny chorego stanowią fundamentalne narzędzie, z którego zazwyczaj korzysta lekarz podczas kontaktów z pacjentem. Stosowne z przyjętymi standardami, wcześniej jednak przeprowadzany jest wywiad, w trakcie którego lekarz ma okazję zapoznać się z pełną historią przebytych przez pacjenta chorób, urazów, jak również incydentów zarówno kardiologicznych, jak i neurologicznych. Bardzo ważne jest również, aby atmosfera podczas rozmowy była przyjacielska i miła dla pacjenta. Jednakże w wypadku osób w wieku starczym, ich stan zdrowia jest następstwem wieloletnich chorób, po wielokroć o charakterze wzmagającym się. Dobrze jest, gdy badanie podstawowe przeprowadzane jest zgodnie z ogólnie przyjętymi normami, zaś szczególnie istotne jest aby w czasie wykonywania badania szczegółowego przeprowadzający je fizjoterapeuta objaśniał choremu obowiązujące zasady w trakcie badania. Tego rodzaju zachowanie da możliwość pacjentowi na zrozumienie założeń zastosowanej diagnostyki, co w dalszej kolejności pozwoli umniejszyć strach z tym związany, jak również zredukuje blokadę emocjonalną pomiędzy pacjentem a fizjoterapeutą, co w przyszłości może zaowocować korzystnym wynikiem kuracji. W oparciu o kierunek rozwoju obecnej medycyny nowoczesne procedury opieki zdrowotnej powinny odwoływać się do sposobów działania medycyny opartej na faktach. Należałoby więc aby koncepcja postępowania diagnostyczno-leczniczego zawierała elementy zbiorcze, otrzymane za pośrednictwem wywiadu z chorym, wyniki analiz przedmiotowych, a także podmiotowych.

Profesjonalna terapia

Program profesjonalnej terapii fizjoterapeuta powinien skompilować w taki sposób, aby respektował on wymogi, które narzucają indywidualne potrzeby pacjenta. Wymagania terapii leczniczej winny obejmować konkretny wzorzec postępowania : diagnozę, prognozę, ordynację oraz kontrolę wyników. Najważniejszym jednakże zadaniem jest opracowanie dokumentacji fizjoterapeutycznej, która chroni od strony prawnej, ukazując adekwatność wykorzystanych w trakcie kuracji działań. Tymczasem rozpoznanie choroby umożliwia wykazanie powstałej patologii, jak też wykluczenie bądź stwierdzenie towarzyszących schorzeń, co w wypadku osób w podeszłym wieku pełni niebagatelną rolę. Procedury w najdrobniejszych szczegółach formułują tok postępowania leczenia oraz terapii dla danej jednostki chorobowej. Natomiast jeśli chodzi o pacjentów geriatrycznych, wówczas prowadzący fizjoterapeuta powinien liczyć się z współistniejącymi chorobami powiązanymi z wiekiem i w związku z tym określić wydolność organizmu pacjenta do wykorzystania konkretnego programu leczenia, zaś w trudnych przypadkach winien zastanowić się nad sensownością leczenia, ograniczając je do osiągnięcia przez pacjenta możliwości godnego, codziennego życia. Selekcja odpowiedniej formy leczenia konkretnego przypadku, może okazać się stosowna tylko na etapie prognoz, natomiast w trakcie ordynacji może być zupełnie nieskuteczna. Jednakże najistotniejszą częścią składową terapii staje się jej końcowy fragment, czyli analiza efektów. Ilustruje ona bezbłędność aplikowanej kuracji, jak również ma bezpośredni wpływ na wdrażane zmiany do owego programu leczenia.

Aktywność fizyczna w podeszłym wieku

W czasie trwania cyklu starzenia się organizmu da się zauważyć zmiany jakie zachodzą w aktywności człowieka, jak też podczas wykonywania podstawowych czynności. W szeregu przypadków następuje, na przykład utrata zmysłu wzroku, słuchu, pojawia się cukrzyca osteoporoza, ale także zmiany patologiczne w obrębie stawów. Ogół tych współistniejących chorób może spowodować utrudnienie w trakcie doboru stosownej terapii. Jednakże jeśli chory pomyślnie przejdzie kryteria dające mu możliwość uczestnictwa w programie leczniczym, wówczas można mu zagwarantować jak najlepszą ochronę od konsekwencji wynikających, na przykład z powstania nieszczęśliwych wypadków. Realizując zajęcia rehabilitacyjne z pacjentami w podeszłym wieku, ważne jest aby ćwiczenia aranżowane były w jasnych wnętrzach, co może być wyjątkowo pomocne w przypadku pacjentów słabowidzących. W trakcie spotkań, fizjoterapeuta prowadzący winien w sposób prosty, precyzyjny i głośny artykułować polecenia, ażeby były jak najbardziej zrozumiałe i nie stwarzały trudności w komunikacji. Natomiast aktywność fizyczna powinna być dobierana do zdolności kardiologicznej, pulmonologicznej oraz funkcjonalnej pacjenta, nie lekceważąc utrudnień orientacji w terenie, uczucia głębokiego i powierzchownego związanego z cukrzycą. W trakcie trwania zajęć, fizjoterapeuta zobowiązany jest do nadzorowania reakcji wegetatywnych pacjenta, do mierzenia tętna przed i po ćwiczeniach, jak również do zachowania ostrożności i nie dopuszczania do nadmiernego forsowania się chorego, zaś w razie negatywnego stosunku do wykonywania ćwiczeń podczas zajęć oraz braku chęci do uczestnictwa w nich, prowadzący powinien wdrożyć osobę pokrewną, która będzie w stanie zapewnić choremu potrzebne poczucie bezpieczeństwa. Ważne jest również, aby terapeutyka zważała na schorzenia grupy, jak też na dolegliwości towarzyszące, ale przede wszystkim uwzględniała wypracowanie kondycji i formy owych pacjentów, zapewniając im w ten sposób normalne życie i funkcjonowanie w społeczeństwie.

Aspekty psychologiczne w rehabilitacji seniorów

W większości przypadków rozpoznanie choroby nieuleczalnej przyjmowane jest przez pacjenta jak wyrok. Często prowadzi także do różnych punktów przełomowych w życiu pacjenta zarówno na poziomie psychicznym, jak i fizycznym. Zazwyczaj w trakcie choroby dają o sobie znać emocje negatywne, na przykład gniew, lęk, przygnębienie, labilność uczuciowa, obawa. Myślą przewodnią staje się ustawiczny sytach przed cierpieniem, wyczekiwanie śmierci, jak również deficyt czynnika dopingującego do normalnego funkcjonowania. Taka kondycja psychiczna chorego odbija się niekorzystnie na jego reaktywności, zaś za sprawą silnych emocji oraz napięć pojawia się większa podatność na czynniki zewnętrzne, takie jak hałas, światło itp., które mogą prowadzić do wystąpienia napięć ruchowych bądź też wprost przeciwnie do zobojętnienia i otępienia. Konieczność przebywania chorego w szpitalu lub hospicjum, prowadzi do utraty prywatności, zmiany biegu życia, niższej samooceny. Podczas relacji z tego typu pacjentem, niełatwo jest wyznaczyć linię podziału na działania medyczne z oddziaływaniem duchowym w sferze psychicznej. Bez wątpienia, bardzo istotne jest objaśnienie choremu istoty postępowania opiekuńczego, a jego leczenie powinno zostać dobrane do zaistniałych okoliczności medycznych , jak też psychicznych. Zaś ponad wszelką wątpliwość decydującym czynnikiem mającym wpływ na polepszenie się samopoczucia pacjenta jest stosowne zachowanie się lekarzy i pielęgniarek. Opiekun medyczny w trakcie rozmów winien podejść do chorego taktownie, zapewnić poczucie pewności, odpowiedzialności, ale także nawiązać kontakt emocjonalny. Zachowanie się personelu w stosunku do pacjenta powinno być przepełnione poczuciem bezpieczeństwa, zaś poczucie lęku powinno być ograniczone w najwyższym stopniu.

Rehabilitacja osób starszych a służba zdrowia

Niestety we wzorce zachowania lekarskiego nader mocno wpisane jest cierpienie człowieka i w związku z tym pracownicy „służby zdrowia” powinni sobie uświadomić fakt, że ich praca to głównie służba osobom w cierpieniu. Zaś personel opieki paliatywnej zobowiązany jest głównie do wsparcia pacjentów umierających i terminalnych. Ludzie nierzadko na wieść o chorobie nieuleczalnej załamują się. Wiadomość ta prowadzi do różnych zmian w sferze psychicznej, ale również i fizycznej chorego. W trakcie trwania procesu chorobowego dają o sobie znać w szczególności negatywne emocje, na przykład niestabilność uczuciowa, gniew, przygnębienie, obawa przed przyszłością. Chory nieustannie analizuje swoją sytuację, w której pojawia się lęk przed cierpieniem, oczekiwanie śmierci, jak też zniechęcenie i brak motywacji do wykonywania codziennych czynności. Taki stan ducha oraz kondycja fizyczna ma negatywny wpływ na jego reaktywność, zaś za sprawą silnych emocji oraz napięć daje o sobie znać nasilona wrażliwość na rozmaite czynniki zewnętrzne, na przykład hałas, ewentualnie może uzewnętrznić się nerwowość ruchowa czy też przeciwnie zobojętnienie i rezygnacja pacjenta. Niejednokrotnie przebywanie osoby cierpiącej w miejscu takim jak szpital czy hospicjum, wywołuje odczucie utraty prywatności, zmiany w życiu, jak też poczucia niższej wartości w społeczeństwie. W relacjach z tego rodzaju chorym, niełatwo da się wyznaczyć granicę procedur medycznych z oddziaływaniem duchowym na płaszczyźnie psychicznej. Bez wątpienia, lekarz zajmujący się osobą dotkniętą chorobą winien wyjaśnić jej istotę procedur związanych z opieką. Dlatego też metody wykorzystane w terapii powinny zostać skorelowane z zaistniałą sytuacją medyczną, jak też psychiczną każdego pacjenta. W rzeczywistości praca z osobą w podeszłym wieku, ustawicznie nękaną różnymi chorobami ma zarówno niemało cech wspólnych , jak i odmiennych. Detalami odróżniającymi są, na przykład zabiegi diagnostyczne, terapeutyczne oraz lecznicze. Jednakże jeden aspekt jest wspólny, a chodzi tu o stosunek personelu medycznego do pacjenta. Najważniejszym elementem całej terapii nad osobą śmiertelnie chorą jest zachowanie godności chorego, indywidualna opieka dająca poczucie bezpieczeństwa oraz ukojenie w najcięższych chwilach. Zaś najistotniejszym lekiem jaki można wykorzystać w medycynie paliatywnej jest osoba lekarza, która wywiera wpływ na chorego całą swoją osobowością.