Urazy stawu kolanowego

Współcześnie uraz stawu kolanowego staje się bardzo popularną przypadłością, w których co najmniej 90% kontuzji wiązadeł krzyżowych tworzą dysfunkcje więzadła krzyżowego przedniego. Warto zaznaczyć, że staw kolanowy człowieka charakteryzuje się ogromną podatnością na urazy, jak również nierzadko tym uszkodzeniom ulega. Jego poprawne działanie łączy się z dynamiką jak też statyką kończyn dolnych jak również całego narządu ruchu. Do najważniejszych zadań, które powinno pełnić więzadło krzyżowe przednie można zaliczyć stabilizację kolana jak też ochronę przed patologicznymi przesunięciami do przodu kości piszczelowej w stosunku do kości udowej. Tymczasem na skutek zupełnego zerwania więzadła, zaistniałego w wyniku przesunięcia jednej powierzchni stawowej wobec drugiej, przewyższającego mechaniczną odporność struktury więzadła, pojawiają się nieprawidłowości pełnionych przez nie funkcji. Dla celów diagnostycznych oraz leczniczych zostały sprecyzowane, jak również zdefiniowane mechanizmy i stopnie uszkodzeń więzadła ACL. I tak, do mechanizmów uszkodzeń więzadła ACL przyporządkować można, na przykład odwiedzenie goleni w zgięciu jak też skręcenie uda od wewnętrznej strony względem ustabilizowanych goleni; przywiedzenie goleni w zgięciu oraz zewnętrzne skręcenie uda wobec ustabilizowanych goleni; przesadne wyprostowanie kolana ( hiperekstensja); przesunięcie się goleni w płaszczyźnie strzałkowej przy ustabilizowanym udzie. Zaś stopnie uszkodzeń więzadła zostały sprecyzowane w sposób następujący: na I stopień składają się rozerwania niewielkiej liczby włókien więzadła, którym towarzyszy miejscowy ból; II stopień stanowią przerwania większej liczby włókien, a także fragmentaryczne zmniejszenie sprawności więzadła, gdzie bolesność miejscowa zaburza funkcję więzadła; III stopień tworzy w pełni zerwane więzadło co prowadzi do zaniku funkcji więzadła, a to do ewidentnie nieprawidłowego zakresu ruchów.

Rehabilitacja
Rehabilitacja stawu kolanowego

Diagnostyka urazów stawu kolanowego

Na diagnostykę ACL składa się dość duża ilość badań fizykalnych, jak również obrazowych. Istotą leczenia fizykalnego jest realizowanie kompleksowego wywiadu, wnikliwe percypowanie zmian znajdujących się dookoła stawu kolanowego, ale także badanie palpacyjne. Klasyfikację pracy stawu powinien przeprowadzać lekarz ortopeda w oparciu o testy funkcjonalne, na przykład test szuflady przedniej oraz test Lachmana. W celu precyzyjnego zlokalizowania uszkodzenia tudzież ustalenia stopnia zerwania wykorzystuje się w głównej mierze szczegółowe badanie obrazowe, na przykład badanie ultrasonograficzne (USG), rezonans magnetyczny (MRI), badanie radiologiczne (RTG), badanie artrometryczne, badanie artroskopowe, aspiracja i badanie płynu stawowego. Natomiast terapia stuprocentowo zerwanego więzadła, zawiera przede wszystkim leczenie zachowawcze, które sprowadza się do usztywnienia kończyny dolnej na czas około 4 – 6 tygodni za pomocą stabilizacji zewnątrzstawowej oraz leczenie operacyjne, które opiera się na interwencji chirurgicznej i w rezultacie na odtworzeniu ACL przez wykorzystanie w trakcie operacji właściwej metody, na przykład szwu pierwotnego, szwu pierwotnego umocnionego tkanką autogenną, pierwotną rekonstrukcją, późną rekonstrukcją więzadłową ewentualnie metodą artroskopową.

Rehabilitacja Szczecin
Rehabilitacja kolan

Rehabilitacja stawu kolanowego

Po rekonstrukcji ACL rehabilitacja stanowi najistotniejszą pozycję w czasie trwania procedur usprawniających. Prawidłowo i profesjonalnie wykonana, daje możliwość pacjentowi na natychmiastowe wręcz odzyskanie sprawności ruchowej, jak też zawodowej tudzież na rewindykowanie wydolności niesprawnego stawu. Na ogół fizjoterapeuta układając plan usprawniający staw kolanowy analizuje historię choroby to znaczy mechanizm uszkodzenia, a także rozwiązania dotąd wykorzystane podczas leczenia operacyjnego. Tymczasem na wybór odpowiednich ćwiczeń w głównej mierze ma wpływ czas, jaki upłynął od operacji; czas, jaki upłynął od kontuzji do operacji; rozwiązania wykorzystane w trakcie operacji; powikłania pourazowe; współwystępujące urazy. Rehabilitant powinien także pamiętać o stanie psychicznym chorego, o bodźcach do dalszego działania oraz oczekiwań pacjenta. Również niezmiernie istotne podczas rehabilitacji jest respektowanie wieku, kondycji fizycznej, jak też poziomu aktywności ruchowej chorego. Celem zoptymalizowania planu modelu usprawniania przygotowano zasady, które przewidują eliminację bólu w jak najkrótszym czasie; w fazie wstępnej rehabilitacji wprowadzenie ćwiczeń biernych z wykorzystaniem szyny CMP; w następujących po sobie etapach stosowanie ćwiczeń czynnych, które mają za zadanie całkowite wznowienie zakresu ruchu w stawie w czasie mniej więcej 6 miesięcy po zabiegu; w finalnym okresie rehabilitacji pacjent powinien już móc odzyskać pełną sprawność fizyczną, na przykład możność biegania lub jazdy na rowerze. Nie należy zapominać w czasie stosowania ćwiczeń o niebagatelnej roli zabiegów fizykoterapeutycznych jak również masażu. Niezmiernie ważne jest, aby terapia uzdrawiająca chorego odbywała się w sposób kompleksowy, indywidualny, z wykorzystaniem wszelkich technik fizykalnych celem ponownego pojawienia się, w jak najkrótszym czasie, utraconych funkcji.

Rehabilitacja stawu kolanowego
Stawy kolanowe