Ból fragmentu lędźwiowego kręgosłupa

Z całą pewnością ból fragmentu lędźwiowego kręgosłupa należy do jednej z powszechnie spotykanych chorób cywilizacyjnych społeczeństwa. W rzeczywistości 50–80% dorosłej populacji ludzi co pewien czas odczuwa dyskomfort dolnego odcinka kręgosłupa, w tym 40% ogółu ludzi doświadcza owego cierpienia fizycznego każdego roku, podczas kiedy tylko u 10% pojawiają się niedomagania o charakterze ciągłym. Bolesność odcinka lędźwiowego kręgosłupa stanowi trzecią z najczęstszych przyczyn niesprawności wśród ludności aktywnej zawodowo, zaś nakłady finansowe wiążące się z leczeniem pozostają przeogromne. Do kluczowych bodźców powodujących ból krzyża zaliczyć można, na przykład zapalne, rozrostowe ewentualnie rozwojowe choroby kręgosłupa. Zaliczają się do nich, między innymi zesztywniające, reumatoidalne jak również łuszczycowe zapalenie stawów kręgosłupa, choroby nowotworowe, choroby rdzenia, skoliozy, choroby zapalne kości i stawów, osteoporoza, złamania oraz kręgozmyk. Występuje ponadto cały szereg chorób układowych dających o sobie znać bolesnością rozchodzącą się do kręgosłupa. Ponadto pojawiają się choroby narządów wewnętrznych, w których ból kręgosłupa stanowi niejako jej zwiastun. Jednakże schorzenia te wynoszą mniejszą część w zestawieniach liczby chorych niedysponowanych w wyniku dolegliwości bólowych kręgosłupa. Mniej więcej 90% u ogółu jednostek chorobowych obejmuje zmiany przeciążeniowe wynikające z osobniczych zaniedbań. Niemniej jednak i czynniki środowiskowe w znacznym stopniu oddziałują na tę konkretną chorobę. Zaś całokształtu dopełniają nadwaga, nieodpowiednie podejście do wolnego czasu, używki, zła pozycja ciała przyjmowana w trakcie pracy, nadwątlona sprawność fizyczna, jak również niepoprawna postawa przyjmowana przez pacjenta w czasie przemieszczania się.

Rehabilitacja
Ból fragmentu lędźwiowego kręgosłupa

Deformacje przeciążeniowe

Możliwe jest wyodrębnienie dwóch procesów tworzenia się deformacji przeciążeniowych. Jako pierwszy zaprezentować można mechanizm nazywany drogą przewlekłych przeciążeń, w którym bezpowrotna dysfunkcja tkanek pierścienia włóknistego jest rezultatem wieloletniego stopniowego procesu zwyrodnieniowego dysku. Drugi zaś precyzowany jest na podstawie niespodziewanego urazu, który bazuje na gwałtownej dysfunkcji tkanek pierścienia włóknistego poprzez oddziaływanie raptownego oraz intensywnego impulsu. Zmiany przeciążeniowe obejmują przede wszystkim krążki międzykręgowe, którym podporządkowana jest stateczność kręgosłupa, swobodny przebieg nerwów, osłabienie wibracji oraz mikrowstrząsów. Dynamicznie rozwijająca się choroba przeciążeniowa powoduje nieodwracalne zmiany i prowadzi do choroby dyskowej kręgosłupa. Tymczasem charakterystyczne dla zespołów bólowych kręgosłupa jest samoistne ustanie owej bolesności. Podczas pierwszego tygodnia po pojawieniu się stanu ostrego schorzenia dolegliwości przemijają u 44% cierpiących, z kolei po pierwszym miesiącu u 86%, zaś pod koniec trzeciego miesiąca to już 92% pacjentów. Nowoczesne sposoby terapeutyczne zapewniają szerokie możliwości diagnostyczne z zakresu schorzeń kręgosłupa. Jednakże w dalszym ciągu sprecyzowanie czynników prowadzących do bolesności fragmentu lędźwiowego kręgosłupa jest niełatwe.Niestety u dużej liczby chorych określenie źródła bólu kończy się niepowodzeniem, a ma na to wpływ kilka przyczyn. W pierwszej kolejności, choćby przewlekły czy też nawracający ból z rzadka łączy się z objawami radiologicznymi uwidaczniającymi uszkodzenie bądź też zniszczenie struktur kręgosłupa. Secundo, unerwienie kręgosłupa charakteryzuje się nieczytelnością i ty, że nachodzi na siebie, co komplikuje zdefiniowanie miejsca dysfunkcji według opisu niedyspozycji przez chorego. Po trzecie natomiast, reaktywny skurcz mięśni grzbietu niejednokrotnie zabezpiecza kręgosłup przed następnym uszkodzeniem, ułatwiając w ten sposób maskowanie prawdziwej przyczyny bólu. Niemniej jednak, bez względu na genezę bólu fragmentu lędźwiowego kręgosłupa jest on w stanie szybko i skutecznie „wyłączyć” z życia każdego człowieka, skazując go na nieustanną bolesność jak również na zmieniające się na gorsze samopoczucie. Prawdopodobnie cały szereg chorych może, opierając się na własnych doznaniach, skonstatować, że uczucie bólu pleców to dolegliwość nawracająca. Całokształt niedogodności bólowych części lędźwiowej kręgosłupa obliguje do wykorzystania w trakcie leczenia dwóch podstawowych celi terapeutycznych. Po pierwsze, bezzwłoczne ograniczenie subiektywnych odczuć bólowych chorego, po drugie przeciwdziałanie nawrotowym atakom schorzenia. Jednakże z całą pewnością do teriapii alternatywnych, niemniej jednak uznanych już sposobów rehabilitacji wykorzystywanych w trakcie leczenia bólu segmentu lędźwiowego kręgosłupa jest terapia McKenzie. Program ten wielokierunkowo, a także nowocześnie dotyka tematu rehabilitacji tej części kręgosłupa. Z badań prowadzonych w krajach anglosaskich wynika, że u co najmniej 80% pacjentów leczonych za pośrednictwem metody MDT McKenzie ma miejsce powrót do zdrowia.

Rehabilitacja Szczecin
Kręgosłup

Rehabilitacja metodą McKenzie

Lata pięćdziesiąte XX wieku to czas, w którym zaczęto wykorzystywać w leczeniu bólów odcinka lędźwiowego kręgosłupa metodę nowozelandzkiego fizjoterapeuty Robina McKenzie. I tak, pierwszy krok w swojej praktyce, w roku 1953 postawił McKenzie w stronę właśnie leczenia bólu fragmentu lędźwiowego kręgosłupa. Obserwacje jak też praktykę prowadził również w klinikach Cyriaxa, Stoddarda, Maitlanda, Maigne’a tudzież Kaltenborna. Już w pierwszym okresie pracy Robin McKenzie zaobserwował, że chorzy uskarżający się na konkretne dolegliwości doświadczają momentalnie uczucia osłabienia bólu po przeprowadzeniu serii charakterystycznych, prawidłowo dobranych ruchów, ale także po przybraniu nieruchomej pozycji ciała. Na początku autor techniki rehabilitacji posługiwał się przygotowanym przez siebie schematem postępowania jedynie w dolegliwościach kręgosłupa lędźwiowego. Z czasem jednak rozbudował w równym stopniu problematykę stosowalności terapii do kuracji części szyjnej oraz piersiowej kręgosłupa. Autor metody wyodrębnia zaburzenia następujące z przyczyn mechanicznych jak też niemechanicznych. Do przyczyn niemechanicznych przyporządkowuje dolegliwości kręgosłupa, takie jak na przykład reumatoidalne zapalenie stawów (r.z.s), bądź też zesztywniające zapalenie stawów kręgosłupa (z.z.s.k.). Natomiast przypadłości mechaniczne tworzą się jako następstwo zbytniego rozciągania zdrowych ewentualnie patologicznie zmienionych tkanek czy też w rezultacie wzajemnych przemieszczeń warstwy wierzchniej stawów. Istotę zrozumienia działania terapeutycznego metody stanowi szczegółowa wiedza na temat mechaniki krążka międzykręgowego. W trakcie ruchów ekstensywnych tylne fragmenty trzonów konkretnego segmentu ruchowego przysuwają się do sibie, potęgując ciśnienie w obrębie krążka międzykręgowego po stronie tylnej. Pociąga to za sobą przemieszczenie jądra ku przodowi jądra miażdżystego.

W trakcie dokonywania jakiegokolwiek z ruchów fleksyjnych można doświadczyć podobnych mechanizmów, tylko w przeciwnym kierunku. Gdy części przednie trzonów kręgów dochodzą do siebie, wówczas jądro miażdżyste jest przemieszczane ku tyłowi. Opierając się na zdaniu nowozelandzkiego fizjoterapeuty można powiedzieć, że występują dwa kluczowe powody służące pojawieniu się bólu w lędźwiowym fragmencie kręgosłupa. Pierwszy ma związek z przygarbionym ułożeniem ciała w czasie siedzenia. Pozycja ta narzuca kręgosłupowi ustawienie zgięciowe, co w konsekwencji prowadzi do zbytniego rozciągnięcia tylnych struktur więzadłowych. Niestety nawet w trakcie siedzenia z prawidłowo przyjętą pozycją ciała ma miejsce tendencja kifotyczna ustawienia lędźwiowego odcinka kręgosłupa, która powoduje wzmożenie ciśnienia wewnątrzdyskowego. Drugi czynnik ma związek z częstotliwością powstawania ruchów zgięcia. Na przestrzeni całego dnia, na ogół człowiek wykonuje mniej więcej 400 powtórzeń ruchu fleksyjnego przy nieobecności ruchów przeprostu. I tak, McKenzie reprezentuje pogląd, że równoczesne wystąpienie tych dwóch czynników staje się powodem zaniku ruchu przeprostu. Metoda MDT McKenzie jest zalecana przede wszystkim pacjentom z dolegliwościami obejmującymi korzenie nerwowe, jak również z przypadłościami bólowymi fragmentu lędźwiowego o podłożu mechanicznym, między innymi dyskopatii. Zaś ograniczeniem do wykorzystania owej metody mogą być patologie kręgosłupa, zespół ogona końskiego, nowotwory, objawy ucisku rdzenia kręgowego, zakażenia, złamania, duże braki neurologiczne, jak też zmiany chorobowe kręgosłupa o podłożu mechanicznym. Pozostałymi przeciwwskazaniami mogą również być niektóre choroby układu krążenia, psychiczne oraz cukrzyca. Myślą przewodnią metody McKenzie’a jest głównie profilaktyka, ale również zredukowanie nawracających ataków bólowych.

Metoda MDT McKenzie tworzy nieskomplikowany oraz niedrogi środek fizjoterapeutycznego ustalania przyczyn bólu kręgosłupa we fragmencie lędźwiowym u pacjentów. Drobiazgowa analiza umożliwia efektywnie wyodrębnić tło dolegliwości bólowych, zaś segregacja daje możliwość precyzyjnego zakwalifikowania problemu do jednego z trzech zespołów zaburzeń mechanicznych. Taki tok postępowania, pozwala na ogół osiągnąć w krótkim czasie zadowalające efekty leczenia, jak też kompleksowe i zdecydowanie poszerzone zagadnienie rehabilitacji w dolegliwościach bólowych lędźwiowego odcinka kręgosłupa. Koncepcja samowystarczalności ewentualnie niezależności chorego w dawaniu sobie rady z problemem bólu, stanowi nieocenioną własność metody McKenzie. Oprócz tego, terapia ta jest całkowicie pozbawiona ryzyka, albowiem z zasady bazuje na ruchu własnym pacjenta. Winno się również zaznaczyć fakt, iż zgodnie z danymi zebranymi w krajach anglosaskich, u przeszło 80% cierpiących na bóle związane z chorobą dyskową pojawia się zasadniczy progres. Zaś największe efekty metoda McKenzie przynosi dopiero, gdy jest stosowana łącznie z klasycznymi zabiegami fizjoterapeutycznymi. Zapewnia to wówczas szeroki zakres oddziaływania na niesprawne struktury kręgosłupa, ale nade wszystko na przebieg procesu degeneracyjnego krążka międzykręgowego.

Rehabilitacja Szczecin - kręgosłup lędźwiowy
Rehabilitacja kręgosłupa lędźwiowego