Oddział Intensywnej Terapii (OIT) można zaprezentować jako najważniejszy oddział szpitalny, w którym otacza się opieką pacjentów będących w stanie ciężkim, agonalnym. Pod terminem intensywnej terapii kryje się postępowanie diagnostyczno – lecznicze obejmujące chorych będących w stanie beznadziejnym, których życie jest zagrożone. W Polsce intensywna terapia medyczna występuje jako specjalizacja o charakterze interdyscyplinarnym najczęściej i wykonywana jest przez anestezjologów. Personel OIT tworzą na ogół lekarze, w szczególności specjaliści anestezjologii i intensywnej terapii, tudzież wysoko wykwalifikowany zespół fizjoterapeutyczny oraz pielęgniarski. Natomiast najważniejszym elementem wyposażenia tego oddziału zdaje się być specjalistyczne łóżko do intensywnej terapii, które umożliwia zmianę położenia pacjenta, prowadzenie biernej i czynnej pionizacji, jak również sporządzanie przyłóżkowych zdjęć RTG. Łóżko, które wykorzystywane jest na oddziale intensywnej terapii koniecznie musi być wyposażone w materac przeciwodleżynowy pneumatyczny, wielokomorowy czy też zmiennociśnieniowy. Z reguły osoby hospitalizowane na oddziale intensywnej terapii, na skutek niebezpieczeństwa utraty życia potrzebują nieustannej kontroli czynności podstawowych funkcji życiowych, ale także mechanicznego podtrzymywania układów narządowych. Za stan zagrożenia życia przyjąć można sytuację, w której w następstwie choroby bądź też innej przyczyny, pojawiają się zaburzenia lub zatrzymanie podstawowych funkcji życiowych, na przykład oddychania, krążenia bądź też nieprawidłowości w działaniu ośrodkowego układu nerwowego (o.u.n.). Jak najszybsze przyjęcie pacjenta na oddział OIT może zwiększyć prawdopodobieństwo jego powrotu do zdrowia, minimalizuje także zaburzenia czynności narządów, ale również daje możliwość ograniczenia czasu spędzonego na OIT. Postęp w medycynie wymusił na kadrze pracowniczej OIT restrukturyzację sposobów postępowania w tej klinicznej dyscyplinie medycyny. Początkowo ulepszanie oddziału intensywnej terapii ograniczało się do zastosowania aparatury medycznej, której głównym celem było podtrzymanie czynności życiowych chorego. Niebawem jednakże stało się oczywistym, że doskonały wynik terapii, za który poczytuje się ocalenie chorego od zagrażającej śmierci, nie jest wystarczające. Okazało się, że lekarz musi mieć także na uwadze jakość życia pacjenta w trakcie przebywania na oddziale, jak też po zakończeniu hospitalizacji. Wpłynęło to na istotność wykorzystania fizjoterapii na OIT. Jednakże często zdarza się, że rehabilitacja chorych przebywających na oddziale intensywnej terapii ogranicza się tylko do najważniejszych działań, które w szeregu przypadków nie realizują podstawowych założeń strategii uzdrawiania, jak również mogą być przyczyną groźnych i kłopotliwych powikłań.

Rehabilitacja na intensywnej terapii Szczecin
Rehabilitacja osób chorych

Niedogodności terapeutyczne

Na oddziale intensywnej terapii medycznej przebywają osoby, które są narażone na niebezpieczeństwo utraty życia wywołane chorobą, urazem czy też powikłaniem okołooperacyjnym. Zasadniczą niedogodnością na jaką może natrafić terapeuta u pacjentów z tego typu dolegliwościami, są komplikacje spowodowane bezwzględną potrzebą jego unieruchomienia. Przeciągłość trwania hipokinezy u chorych znajdujących się w stanie krytycznym, pociąga za sobą zmiany czynnościowe oraz strukturalne, co nierzadko staje się powodem trwałego uszczerbku na zdrowiu. Przeprowadzone zabiegi chirurgiczne mogą być przyczyną, na przykład zaburzeń wentylacji, jak też zaburzeń perystaltyki jelit. Ogromne jest również prawdopodobieństwo powstania zakrzepowego zapalenia żył głębokich. Jednakże to zaburzenia wentylacji stają się komplikacją pooperacyjną stwarzającą niebezpieczeństwo utraty życia i zdrowia w najwyższym stopniu, a wynikają one z niewłaściwego stosunku wentylacji do perfuzji, co klinicznie daje się poznać hipoksemią, czyli poziomem obniżenia się parcjalnego tlenu we krwi tętniczej, która może zakończyć się hipoksją, czyli deficytem tlenu w tkankach. Współcześnie panuje opinia, że to właśnie hipoksemia występuje jako jeden z czynników podwyższonej śmiertelności po przeprowadzonej operacji. Dlatego też terapeuta w trakcie przeprowadzania procedur usprawniających winien zaakcentować ćwiczenia oddechowe. W rzeczywistości, byłoby najkorzystniej dla pacjenta, jakby rozpoczęły się już w dobie zerowej, przez co można by uchronić go przed powikłaniami pooperacyjnymi.

Rehabilitacja
Rehabilitacja

Wpływ hipokinezji na organizm rehabilitowanego

Przedłużający się stan hipokinezji negatywnie oddziałuje na anatomię organizmu ludzkiego. Do typowych następstw unieruchomienia zakwalifikować można, na przykład przykurcze wewnątrz stawowe kończyn, atrofię mięśni, kalcyfikację, czyli zwapnienia okołostawowe, odleżyny, jak też niesprawność układu krążenia oraz układu oddechowego. Osoby będące w stanie zagrażającym życiu narażone są również na inne komplikacje zdrowotne, a w szczególności kostniejące zapalenie mięśni, martwicę rozpływną (ogniska rozmiękania mózgu), zakażenia różnego typu, zatory, zawały płuc, zatory tętnicy płucnej, zakrzepowe zapalenie żył głębokich, opadowe zapalenie płuc tudzież różne zmiany chorobowe w mięśniach i stawach. Jednakże w najwyższym stopniu niepożądanym powikłaniem u pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii medycznej jest spastyka mięśni. Polega ona na wzmożonych stanach napięcia mięśni, które pojawiają się w uszkodzeniach o.u.n. Zaś specyfika medyczna spastyczności dotyczy przede wszystkim niedowładów, klonusów ( niespodziewane skurcze mięśni), zwiększonej sztywności mięśni, ale również zmian w samych mięśniach, przykładowo zwłóknienia, zaniki bądź też przykurcze. Aktualnie lekarze do dyspozycji mają wiele wariantów potencjalnych kuracji spastyczności. I tak, na oddziałach intensywnej terapii wykorzystywana jest farmakoterapia, krioterapia, czynnościowa stymulacja elektryczna, kinezyterapia, zabiegi chirurgiczne jak też zaopatrzenie ortopedyczne. Jednakże najlepsze efekty przynosi, niestety dość droga metoda podpajęczynówkowego podawania baklofenu, a także terapia toksyną botulinową (Botox). Stan chorobowy jakim jest spastyka, z punktu widzenia fizjoterapeuty, staje się niesłychanie ważnym powikłaniem z uwagi na prawdopodobieństwo wystąpienia dodatkowych komplikacji po niepoprawnym wykorzystaniu kinezyterapii. W przypadku osób, u których została zachowana świadomość lekarze w procesie leczniczym korzystają w równym stopniu z ćwiczeń biernych, jak i z recesyjnych, powtarzając je do momentu pojawienia się bólu. Bardziej problematyczni są pacjenci, z którymi został utracony zupełnie kontakt, gdyż można u nich wykorzystać tylko ćwiczenia bierne. Zastosowanie redresji może stwarzać niebezpieczeństwo złamań awulsyjnych, jak również może prowadzić do kalcyfikacji w następstwie mikrouszkodzeń włókien mięśniowych.

Rehabilitacja Szczecin
Fizjoterapia

Rewalidacja

Działania rewalidacyjne obejmują chorych oddychających samodzielnie, ale również wentylowanych mechanicznie. Istota terapii polega na ochronie pacjentów przed powikłaniami, zwiększeniu ich kondycji jak też czynności układu oddechowego, oczyszczaniu dróg oddechowych z wydzieliny, redukcji niedodmy płuc, na którą zasadniczo cierpi każdy z pacjentów oddziału intensywnej terapii. Personel OIT podejmuje także staranie aby zminimalizować wystąpienia zakażeń wśród chorych, które stają się najczęściej występującym powikłaniem u osób będących w stanie beznadziejnym, jak również do wzrostu efektywności kaszlu. Ażeby osiągnąć założone cele, fizjoterapeuci powinni korzystać z ćwiczeń oddechowych statycznych oraz dynamicznych, ćwiczeń odksztuszania, jak też skutecznego kaszlu, ale również nawilżać mieszaninę oddechową i stosować terapię ułożeniową. Jednakże to właśnie nawilżanie mieszaniny oddechowej jest najważniejszym elementem cyklu uzdrawiania układu oddechowego ciężko chorych pacjentów. U osób wentylowanych mechanicznie nawilżanie to dokonywane jest przy użyciu nawilżaczy sterowanych elektronicznie, zaś u zaintubowanych bądź też po zabiegu tracheotomii korzysta się, z tak zwanych sztucznych nosów (kondensatorów ciepła i wilgoci)ewentualnie z filtrów oddechowych, które dają gwarancję dodatkowej ochrony przeciwbakteryjnej. Można także zaaplikować bierną tlenoterapię podczas, której korzysta się z nawilżaczy bąbelkowych, jak też nawilżaczy aerozolowych (ultradźwiękowych). Terapia ułożeniowa zaś, jest zależna od stanu zdrowia chorego. Przykładowo, przy osobach z niewydolnością krążenia, winno się unikać ułożenia na boku ze względu na to, że taka pozycja wzmagać może symptomy choroby. Natomiast chorzy z jednostronnym zapaleniem płuc nie powinni wystrzegać się pozycji, w której będą oni leżeli na boku po stronie chorego płuca. Zaś układ ciała u pacjentów po przebytych kontuzjach w obrębie klatki piersiowej, powinien być dobrany rozważnie, z uwagi na nasilenie bólu oraz ryzyko dodatkowych uszkodzeń, z kolei w razie wystąpienia podwyższonego ciśnienia śródczaszkowego, powinno się wystrzegać pozycji, w których głowa spoczywa niżej niż poziom klatki piersiowej chorego, co może zakłócać wydech oraz prowadzić do zaburzeń neurologicznych.

Osłabiona ruchomość

Przyczyną, która może prowadzić do osłabienia ruchomości w układzie kostno-stawowym może być, na przykład przewlekłe unieruchomienie, kostnienie ektopowe, niepoprawne zespolenie się kości, zmiany zwyrodnieniowe, stany zapalne stawów, niedowłady jak również porażenia. Te właśnie czynniki nierzadko pojawiają się niezależnie od aplikowanego leczenia. Ażeby ograniczyć ich negatywne skutki, które mają wpływ na tok postępowania rehabilitacyjnego, powinno się zastosować ułożenia funkcjonalne, ćwiczenia bierne, samowspomagane, czynne w odciążeniu, izometryczne, jak też ćwiczenia oraz wyciągi redresyjne. Dobór zaś właściwego postępowania kinezyterapeutycznego, w tym także nasilenie owych działań, łączy się bardzo ściśle z obecną formą oraz kondycją w jakiej znajduje się chory. Tymczasem zachowanie odpowiedniej sprawności przez układ pokarmowy umożliwia bezzwłoczne wdrożenie żywienia dojelitowego, odtworzenie optymalnej flory bakteryjnej w jelitach, zachowanie motoryki jelit, a ponadto ograniczenie uporczywych zaparć. Wypróżnienia u pacjentów leżących zazwyczaj możliwe są po zaaplikowaniu wlewek doodbytniczych mających w swoim składzie wodę z dodatkiem roztworu z delikatnego mydła. Do efektywnych sposobów zaliczyć można także stymulację manualną zwieracza zewnętrznego, którą wykonuje się palcami z wykorzystaniem delikatnych ruchów okrężnych, jak też masaż brzucha lub wysiłek fizyczny. Jako najważniejsze ze skutków jakie wywołują bezczynność ruchowa pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii medycznej przytoczyć można, na przykład przyspieszenie akcji serca, zwiększenie ciśnienia tętniczego krwi, ale także zastój krwi oraz chłonki w kończynach dolnych (KKD). Natomiast do czynności poprawiających poziom sprawności pacjentów leżących, powinno się wyszczególnić pionizację, masaż pneumatyczny, ćwiczenia krążeniowe według Burgera, terapię przeciwodleżynową, jak również masaż klasyczny. Współcześnie pionizację bierną przeprowadza się na stole pionizacyjnym, którego funkcję pełni na dzień dzisiejszy łóżko do intensywnej terapii. Początkowo pionizacja wdrażana jest od nieznacznych odchyleń, około 30 stopni i trwa ona dość krótko. Następnie sukcesywnie kąt nachylenia staje się większy, a czas trwania pionizacji dłuższy. Z kolei pionizacja czynna, opiera się na sukcesywnym i raczej niespiesznym przechodzeniu ułożenia ciała pacjenta z pozycji leżącej do półsiedzącej. W tym czasie wykorzystuje się ćwiczenia krążeniowe według Burgera, które mają za zadanie wzmocnienie krążenia obwodowego. Procedury wykorzystywane w trakcie tych ćwiczeń bazują na trzykrotnej kilkuminutowej rotacji ułożenia KKD w kolejności: bierne niedokrwienie, przekrwienie i odpoczynek. Zadaniem tego typu terapii przeciwodleżynowej jest usprawnienie mikrokrążenia obwodowego za pomocą wykorzystania w łóżkach pacjentów dopasowanych materacy, systematycznych zmian w ułożeniu ciała chorego, jak również wykorzystaniu ćwiczeń biernych i czynnych.

Rehabilitacja przedoperacyjna

Typowym elementem wykorzystywanym w trakcie usprawniania pacjentów na oddziale intensywnej terapii jest niemożność przeprowadzenia postępowania przedoperacyjnego. Wynika to z faktu, że osoby zgłaszające się na OIT pojawiają się tam spontanicznie, na ogół w następstwie obrażeń wielonarządowych, z naglącą koniecznością ingerencji chirurgicznej, bądź też w niedługim czasie po zabiegu, w czasie którego doszło do stwarzających niebezpieczeństwo komplikacji. Z reguły po przebytej operacji, zanim chory zostanie wybudzony zespół fizjoterapeutów rozpoczyna już swoje procedury usprawniania, wykorzystując ćwiczenia bierne oraz zmiany pozycji ciała. Jednakże właściwe usprawnianie pozabiegowe następuje z chwilą wybudzenia pacjenta z narkozy. Zaś przenosiny z oddziału intensywnej terapii na oddział specjalistyczny odbywają się w czasie , gdy życie pacjenta nie jest już zagrożone. Zmiana miejsca pobytu chorego ma ścisły związek z jego poziomem sprawności, który umożliwi odłączenie od niego urządzeń dających wsparcie podstawowym funkcjom życiowym. Obecnie nieodłączny etap terapii kardiochirurgicznej stanowi przeprowadzana wielotorowo rehabilitacja, którą należy utrzymać przez całe życie chorego. W rzeczywistości, po przeprowadzonym zabiegu chirurgicznym, kadra odpowiedzialna za przeprowadzaną terapię, podejmuje wysiłki przywrócenia oraz zachowania na określonym poziomie kondycji ogólnej, wydolności wieńcowej, jak również sprawności fizycznej pacjentów. Następnym zadaniem zespołu terapeutycznego jest przeciwdziałanie utworzeniu się powikłań zakrzepowo-zatorowych, a także oddechowych. Poza tym niezmiernie istotne są także profesjonalne działania psychoterapeutyczne oraz psychosocjalne, korekta ułożenia ciała pacjenta, jak też wdrażanie zasad prewencji wtórnej. Natomiast do najważniejszych zabiegów przeprowadzanych przez zespół terapeutyczny zaliczyć można profilaktykę przeciwodleżynową, toaletę drzewa oskrzelowego, wykorzystanie pozycji ułożeniowych, kinezyterapię czynną mięśni oddechowych, naukę stabilizacji rany pooperacyjnej oraz ćwiczenia przeciwzakrzepowe, izometryczne tudzież czynne wybranych grup mięśniowych.

Czynności torakochirurgiczne stanowią jeden z rodzajów operacji jakie zostają przeprowadzane na osobach znajdujących się na oddziale intensywnej terapii medycznej. Zabiegi chirurgiczne tego rodzaju, wykonuje się przede wszystkim chorym z obrażeniami ciała w obrębie klatki piersiowej. Jako efekt tego typu urazu rozróżnić można zwłaszcza obrażenia narządów wewnętrznych, takich jak serce, naczynia krwionośne, płuca, drogi oddechowe, przeponę, jak też przełyk. Nim wprowadzone zostaną jakiekolwiek działania fizjoterapeutyczne powinno się przeprowadzić szczegółową analizę kondycji chorego. Natomiast oprócz badań specjalistycznych, lekarze zobowiązani są do skontrolowania stanu kostno-stawowego oraz mięśniowego pacjenta, kładąc nacisk na deformacje oraz ograniczenia ruchomości klatki piersiowej, wady wrodzone, czynność przepony, jak też udział tłoczni brzusznej w procesie oddychania. Czynności fizjoterapeutyczne zaś mają zapewnić choremu prawidłową wentylację płuc, zintensyfikować skuteczność kaszlu, uśmierzyć ból pooperacyjny, jak również mają pomóc we wczesnym „uruchomieniu” pacjenta. Dlatego też, do rehabilitacji należy przystąpić bezzwłocznie, w dobie tak zwanej zerowej, wykorzystując, w przypadkach gdzie chory posiada umiejętność, ćwiczenia oddechowe torem przeponowym, naukę stabilizacji rany pooperacyjnej, a nade wszystko opanowanie umiejętności skutecznego kaszlu ponadto drenaż ułożeniowy jamy opłucnej tudzież ćwiczenia przeciwzakrzepowe. Zaś do pionizacji chorego należy przystąpić również jak najszybciej, czyli w kilka godzin po przeprowadzonym zabiegu chirurgicznym.

Rehabilitacja po operacji

Operacje w obrębie jamy brzusznej zawierają rozmaite pod względem patomorfologicznym oraz etiologicznym procesy chorobowe. Jeśli chodzi o pacjentów przebywających na oddziale intensywnej terapii do stanów obligujących do bezzwłocznej interwencji chirurgicznej kwalifikują ostre zapalenie otrzewnej, ostre niedokrwienie jelit, obfite krwotoki do otrzewnej bądź też do przewodu pokarmowego, ostra niedrożność jelit, urazy. Wprowadzenie rehabilitacji leczniczej, zaraz po przebytej operacji, ma za zadanie odbudowę sprawności fizycznej, jak też psychicznej pacjenta, zniesienie negatywnych następstw operacji, niezwłoczne rozpoczęcie żywienia dojelitowego, a także profilaktykę powikłań układu sercowo-naczyniowego oraz oddechowego. Opracowując czynności rehabilitacyjne, lekarz jest zobowiązany skontrolować, czy u chorego dają o sobie znać poboczne, współwystępujące czynniki ryzyka. W grupie pacjentów zagrożonych wykorzystuje się ćwiczenia oddechowe, oklepywanie klatki piersiowej tudzież masaż wibracyjny, zmiany ułożenia ciała plus pionizację bierną. Natomiast u pacjentów nieobarczonych czynnikami ryzyka należy skupić się w szczególności na realizacji ćwiczeń opartych na głębokich oddechach, ze stabilizacją rany po przebytej operacji. Na ogół, w dobie zerowej wdrażane są ćwiczenia przeciwzakrzepowe, oddechowe z nauką skutecznego kaszlu, jak również szkolenie chorego w zakresu stabilizacji rany pooperacyjnej. Następnie, pierwszego dnia po zabiegu chirurgicznym, aplikuje się oprócz tego ćwiczenia kompleksowo poprawiające kondycję chorego, ale także pionizację bierną i pozycje ułożeniowe. W związku z tym, że na oddziale intensywnej terapii medycznej większość pacjentów tam przebywających pozostaje bez świadomości. Taki stan zdrowia stwarza bezpośrednie niebezpieczeństwo utraty życia i dlatego powinni oni być bez zwłoki stymulowani poprzez ćwiczenia rehabilitacyjno-usprawniające. Ich forma oraz natężenie zazwyczaj ustalane jest w oparciu o wyniki oceny pacjentów, na podstawie skali śpiączki Glasgow. Chorzy nieprzytomni przebywający na OIT stanowią bardzo zróżnicowaną grupę, a wpływ na to ma wielość czynników powodujących ten stan. Mając na uwadze postępowanie fizjoterapeutyczne pośród krytycznie chorych pacjentów, da się wyodrębnić dwie grupy. Po pierwsze chorych, u których stanom nieprzytomności asystują poboczne obrażenia pourazowe, po drugie chorych, u których pojawiło się izolowane uszkodzenie ośrodkowego układu nerwowego. Na OIT, u osób pozostających w stanie krytycznym bez świadomości najczęściej aplikuje się ćwiczenia polegające na zmianie ułożenia ciała co 2-3 godziny, bierne ruchy żuchwą plus masaż mięśni twarzy, profilaktykę przeciwzakrzepową, uciskanie klatki piersiowej wraz z jej oklepywaniem, ćwiczenia bierne, jak również usprawnianie funkcji układu pokarmowego.

Rehabilitacja osób oddychających za pomocą respiratora

Chorzy przebywający na oddziałach intensywnej terapii medycznej często oddychają za pomocą respiratorów. W rzeczywistości wentylacja mechaniczna to nic innego jak zastąpienie czynności oddechowej pacjenta przez maszynę. Głównym zadaniem jakie ma spełniać wentylacja jest wymuszenie ruchu gazów w drogach oddechowych jak również i w płucach. Obecnie oddziały intensywnej terapii wyposażone są w aparaty obsługiwane przez mikroprocesory, których czujniki nieustannie monitorują z wdechu na wydech przepływ, ciśnienie oraz objętość gazu. Respiratory tego rodzaju posiadają obowiązek wsparcia oddechu, a także mają zabezpieczać pacjenta przed skutkami sztucznej wentylacji, za sprawą uzupełniających elementów nowoczesnego respiratora, takich jak filtry przeciwbakteryjne czy też nawilżacze mieszaniny oddechowej. Na ogół do najważniejszych zadań terapeutycznych chorych sztucznie wentylowanych zaliczyć można odtworzenie optymalnej mechaniki oddychania, ograniczenie zalegającej w drzewie oskrzelowym wydzieliny, pobudzenie elastyczności i ruchomości stawów klatki piersiowej, wsparcie mięśni oddechowych jak też wzmocnienie ogólnego stanu zdrowia. Wykonanie owego planu jest osiągalne za sprawą wykorzystania drenażu ułożeniowego, ręcznego masażu wibracyjnego, oklepywania klatki piersiowej, ćwiczeń oddechowych, biernych jak również czynnych. Zaś osoby skazane nieprzerwane korzystanie z respiratora usprawnia się w oparciu o ulepszony program rehabilitacji, przygotowany przez Amerykańskie Stowarzyszenie Rehabilitacji Kardiologicznej i Pulmonologicznej, którego koncepcja dotyczy szkolenia dobranego do wieku chorego, a także do jego sytuacji rodzinnej, oceny stanu odżywiania, czasowego zatrzymania działania respiratora, wdrożenie zindywidualizowanego programu ćwiczeń fizycznych, ciągłe monitorowanie, a przede wszystkim korekta parametrów aparatu wspomagającego oddech w czasie wysiłku, badania oraz ćwiczeń z logopedą.

Znaczenie rehabilitacji na oddziałach intensywnej terapii

Na oddziałach intensywnej terapii medycznej, generalnie przebywają chorzy po urazach wielonarządowych, jak również z niebezpiecznymi dla zdrowia powikłaniami pourazowymi. Rozkwit owych oddziałów sprawił, że udało się zminimalizować wczesną śmiertelność pourazową pacjentów. Obniżenie okresu hospitalizacji, zmniejszenie występowania przypadków powikłań, jak też ograniczenie kalectwa pourazowego w znacznym stopniu zależą od podjęcia odpowiednich działań fizjoterapeutycznych. Znaczącą częścią składową działań przygotowujących chorego po urazie wielonarządowym do rehabilitacji jest osądzenie przez fizjoterapeutę głębokości stanu nieprzytomności chorego na podstawie skali śpiączki Glasgow, poza tym uszkodzeń ciała zgodnie ze skalą ciężkości uszkodzeń urazowych AIS oraz ISS, która dzieli pacjentów pod kątem topografii uszkodzeń. Sposób podnoszenia poziomu sprawności osób będących po urazach stanowi kompilację działań aplikowanych pacjentom opisywanych wcześniej grup. Tymczasem w wypadku chorych posiadających opatrunek gipsowy, lekarz prowadzący ma za zadanie wprowadzić uzupełniające ćwiczenia synergistyczne. Podsumowując, poprawna ocena znaczenia usprawniania leczniczego krytycznie chorych pacjentów jest niezmiernie istotna dla fizjoterapeutów pracujących na OIT. Osoby pozostające na oddziałach tego rodzaju, są wystawione na niebezpieczeństwo najprzeróżniejszych komplikacji, do których można nie dopuścić posiłkując się właściwą kinezyterapią, jak również innymi metodami terapeutycznymi. Za sprawą wzrostu znaczenia rehabilitacji na oddziałach intensywnej terapii, ale także zwiększeniu świadomości personelu medycznego na temat jej znaczenia, obniża się ryzyko wystąpienia powikłań oraz polepsza się jakość życia pacjentów w nich przebywających.