Kompleksowe podejście do pacjenta stanowi fundament obecnie stosowanej rehabilitacji. Jeżeli chodzi o udar mózgu, to różnokierunkowość procedur terapeutycznych wiąże się z całym szeregiem nieprawidłowości czynności życiowych, potrzebujących symultanicznego wykorzystania wielu metod terapii. Głównym zadaniem czynności tych jest wyrównanie oraz poprawa jakości życia pacjenta. Do najczęściej pojawiających się zaburzeń neurologicznych oddziałujących na funkcjonowanie człowieka w społeczeństwie jest deficyt mowy występujący w formie afazji. Zaś korektę tego schorzenia można przeprowadzić przy wykorzystaniu metody „Dyna-lingua M.S.”, która jest uniwersalną metodą logopedyczną skupiającą w sobie elementy psycholingwistyczne oraz psychomotoryczne. Rehabilitacja chorego po udarze mózgu trwa zwykle wiele lat, z tego powodu tak ważne jest jak najwcześniejsze rozpoczęcie właściwych działań. Z każdym rokiem tempo poprawy zmniejsza się, niemniej jednak nie należy zaprzestawać leczenia, bowiem w wyniku umiejętnego treningu progres sprawności ruchowej, behawioralnej oraz komunikacyjnej możliwy jest na całe życie. Dla pacjenta duży i bolesny problem stanowi trudność w komunikacji. Ludzie po udarze mózgu stają się w wyższym stopniu bezradni, aniżeli pacjenci z niedostatkami zdolności ruchowych, którzy organizując sobie życie we właściwy sposób mogą zachować choć w niewielkim stopniu samodzielność, a nade wszystko nie zatracają umysłowego jak również emocjonalnego kontaktu z otoczeniem. Kłopoty z komunikacją chorych po przebytym udarze odbijają się dodatkowo na deprecjacji jakości życia, jak też na przebiegu terapii usprawniającej, w związku z tym tak istotne jest ich właściwe i wczesne rozpoznanie oraz leczenie. Aktualnie lekarze skłaniają się do wykorzystania w trakcie leczenia pacjentów po przebytym udarze mózgu kompleksowej rehabilitacji, która ma na uwadze holistyczne podejście do pacjenta. Ten rodzaj leczenia zawiera czynności lekarskie, fizjoterapeutyczne, psychologiczne jak też logopedyczne, które nawzajem się dopełniają i rzutują na obiektywną i subiektywną ocenę jakości życia pacjentów. Odzew poszczególnych chorych na leczenie i niepełnosprawność jest sprawą bardzo zindywidualizowaną, wobec czego programy rehabilitacji poudarowej powinny być dopasowane do indywidualnych potrzeb konkretnego pacjenta.